Poruszanie się zwierząt

wygląd zewnętrzny, na dole schemat sowaniu się ślimaków do bardzo przebiegu mięśni biegnących do nogi różnych siedlisk i sposobów by­towania, różnice w budowie i mo­rfologii zaliczanych tu zwierząt bywają ogromne. Ogólnie można jednak powiedzieć, że budowa nogi (w przypadkach mniej wię­cej typowych) nie odbiega zbytnio od schematu, który przedsta­wiliśmy opisując chitony, z tą wszakże różnicą, że nie ma tu me-tamerycznego układu mięśni. Miąższ nogi, podobnie jak u chito­nów, zawiera liczne zatoki układu krwionośnego (co gra rolę przy ruchu) i jest podobnie poprzetykany pojedynczymi włóknami mięśniowymi, które biegną w różnych kierunkach (rys. 38). Ponadto są tu dobrze wykształcone mięśnie o przebiegu regularnym — po­dłużne, poprzeczne i skośne. Również ściany ślimaków zawierają liczne, nieregularnie rozrzucone — włókna mięśniowe, które w nie­których przypadkach, u form nagich, bez muszli (np. ślimaki tyło-skrzelne, Opisthobranchia) tworzą prawidłowy wór skórno-mięśniowy układając się w zewnętrznie przebiegającą warstwę mięśni okrężnych i wewnętrznie — podłużnych. U większości ślimaków występuje charakterystyczny dla nich