Poruszanie się zwierząt

długości skurczonych i rozkur­czonych mięśni i częstotliwość przebiegu fali skurczów. Zmie­rzono także siłę jaką wytwarza ślimak w czasie ruchu. ■ Okazało się, że wartość ta dla ślimaka winniczka (Helix pomatia) wy­nosi około 2,8 g, a dla Helix aspersa około 10 g (u dżdżownic, głównie w zależności od wielko­ści, wynosiła ona od 3 do 8 g). Stwierdzono, że jeśli ślimak pełznie powoli zostawia za sobą ciągłą, jednolitą warstwę śluzu. Świadczy to o tym, że większa część podeszwy nogi przylega wówczas do podłoża. Niektóre je­dnak gatunki z rodzaju Helix po­trafią przyspieszyć swój ruch, przechodząc w coś, co można by nazwać ślimaczym galopem (rys. 41). Rozpoczyna się on od unie­sienia głowy i przedniej części ciała — w tym czasie odcinek tylny jest napędowym. Następnie głowa jest opuszczana na podło­że, lecz część ciała za nią unoszo­na w powietrze. Tak utworzony łuk przesuwa się ku tyłowi ciała, a z przodu tworzy się następny. owrstają w ten sposób przebie- ające ku tyłowi stosunkowo wy- okie fale, a ślimak opiera się je- ynie na ich szczytach. Przypo- ina to ruch ameb lub niektó- e przypadki ruchu wirków, stężnic, a nawet dżdżownic, rzez szczyty te przebiegają od V